ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΟΖ ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ ~ Βορειοηπειρωτικά

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΑΟΖ ΣΤΗ ΖΩΝΗ ΤΟΥ ΛΥΚΟΦΩΤΟΣ

Η κυβέρνηση αδυνατεί να εφαρμόσει ακόμα και τις δικές τις εξαγγελίες


Η ήττα του Αντώνη Σαμαρά δεν έγκειται τόσο στη μη ανακήρυξη ή στην κατάθεση των συντεταγμένων, αλλά στο γεγονός ότι είχε δεσμευθεί προσωπικά.

Από πολλές πλευρές και από πολλούς παράγοντες του δημόσιου βίου έχει τεθεί το ερώτημα, εάν μια Ελλάδα χειραγωγημένη, ουσιαστικά χρεοκοπημένη και επιτηρούμενη, μπορεί να έχει ανεξάρτητη πολιτική ασφάλειας και εξωτερική πολιτική και να λαμβάνει αποφάσεις με βάσπ τα εθνικά κριτήρια.

του ΣΩΤΗΡΗ ΣΙΔΕΡΗ για την εφημερίδα "Η Ελλάδα Αύριο" πρώτη δημοσίευση στο διαδίκτυο Βορειοηπειρωτικά

Σειρά γεγονότων αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση δεν διαθέτει τίποτα από τα δύο, δεν ιεραρχεί τις εθνικές ανάγκες, δεν διαθέτει κύρος, αναδιπλώνεται εύκολα σε κάθε είδους πίεση, δεν έχει στρατηγική συμμαχιών, αλλά δεν εφαρμόζει ούτε καν τις δικές της εξαγγελίες.

Κατά τη συζήτηση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ο κ. Σαμαράς, σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ, συμπεριέλαβε στο πρόγραμμά του την ανακήρυξη της ΑΟΖ. Ο υπουργός Άμυνας Πάνος Παναγιωτόπουλος ανακοίνωσε τη δημιουργία Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και ο υπουργός Εξωτερικών την εκπόνηση νέου δόγματος εξωτερικής πολιτικής. Πολλοί ήταν εκείνοι που αμφισβήτησαν τότε τη δυνατότητα της κυβέρνησης να ανακηρύξει ΑΟΖ. Αμφισβήτησαν, επίσης, και τη δυνατότητα του κ. Παναγιωτόπουλου να συγκροτήσει έναν τέτοιο στρατηγικής σημασίας θεσμό και του κ. Αβραμόπουλου γιατί η εκπόνηση δόγματος είναι μια σύλληψη που μπορεί να εφαρμοστεί και να γίνει η κινητήριος δύναμη του πολιτικού συστήματος και αυτό απαιτεί μεγάλες ιδέες προσαρμοσμένες στις εθνικές ανάγκες, ανοίγοντας δρόμους και εμπνέοντας την πολιτική σκηνή και την κοινωνία.

Δόγματα

Ας μη μας διαφεύγει ότι λιτές φράσεις αποτέλεσαν δόγματα τα οποία κυριάρχησαν επί
δεκαετίες. Όπως το «σιδηρούν παραπέτασμα» του Τσόρτσιλ, που χαρακτήρισε τον ψυχρό πόλεμο, ή το «ανήκομεν εις την Δύσιν» του Κ. Καραμανλή, που δεν έχει βρει ακόμη διάδοχο δόγμα. Η αλλαγή επιχειρήθηκε με το «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» από τον Ανδρ. Παπανδρέου που είχε χρησιμοποιήσει νωρίτερα ο Μιτεράν στη Γαλλία, αλλά η υπαναχώρησή του όταν έγινε κυβέρνηση το 1981 το μετέτρεψε σε απλό σύνθημα για λαϊκή κατανάλωση.

Στο θέμα της ΑΟΖ ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς δέχθηκε μια πολιτική ήττα καθώς κυριάρχησε η άποψη τελικά περί της μη ανακήρυξης. Συνέβαλαν σε αυτό πιέσεις των ΗΠΑ, η προπαγάνδα ότι πολλά δεινά θα προκληθούν στη χώρα και ο πρωθυπουργός αναδιπλώθηκε. Η ήττα του κ. Σαμαρά δεν έγκειται τόσο στη μη ανακήρυξη ή στην κατάθεση των συντεταγμένων, αλλά στο γεγονός ότι είχε δεσμευθεί προσωπικά. Αυτά, όμως, καταγράφονται από εχθρούς και φίλους και το μόνο που «σώζει» την κυβέρνηση είναι η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να διαμορφώσει τη δική του ατζέντα. Σημειωτέον ότι ο χάρτης με τις εξωτερικές συντεταγμένες της υφαλοκρηπίδας που επρόκειτο να κατατεθεί στον
ΟΗΕ ήδη αρχίζει να... κιτρινίζει στο γραφείο του κ. Σαμαρά.

Σιγή

Εντύπωση, όμως, προκαλεί το γεγονός ότι μετά τις εξαγγελίες των υπουργών Άμυνας και Εξωτερικών για το Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας και την εκπόνηση δόγματος εξωτερικής πολιτικής τηρείται απόλυτη σιγή. Όχι γιατί τα θέματα μελετώνται, αλλά επειδή δεν συμβαίνει απολύτως τίποτα. Είναι απορίας άξιον ότι το θέμα της δημιουργίας Συμβουλίου Ασφαλείας συζητείται στη χώρα μας από την αρχή της Μεταπολίτευσης, αλλά ουδέποτε τόλμησε μια κυβέρνηση να κάνει έναν τέτοιον θεσμό.

Η δημιουργία του ΚΥΣΕΑ από τον Ανδρ. Παπανδρέου δημιούργησε προσδοκίες πως κάτι θα άλλαζε, αλλά ο ίδιος και φυσικά όλοι οι άλλοι πρωθυπουργοί τον απαξίωσαν.

Έτσι, η χώρα αυτοσχεδιάζει σε όλα τα επίπεδα και διαχειρίζεται μείζονα θέματα άμυνας, ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής με βάση επίκαιρες επεξεργασίες, με πολιτικές αυτοσυντήρησης σε μια περίοδο που οι απειλές αυξάνονται και η αστάθεια και η ρευστότητα στην περιοχή μας αποκτούν επικίνδυνα χαρακτηριστικά.

Κλιμακώνονται οι τουρκικές πιέσεις

Η Τουρκία κλιμακώνει σε όλα τα επίπεδα την πίεση προς την Ελλάδα και κατά πληροφορίες ο Τ. Ερντογάν προτίθεται να θέσει θέμα μειονότητας στη συνεδρίαση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας στις 4-5 Μαρτίου. Αν η ελληνική πλευρά αποδεχθεί να τεθούν στο Συμβούλιο θέματα εξωτερικής πολιτικής, τότε αλλάζει ο χαρακτήρας του θεσμού και μετατρέπεται σε εργαλείο πίεσης της Άγκυρας. Υπό το πρίσμα αυτό, αν δεν υπάρξει εκ των προτέρων αποσαφήνιση της ατζέντας, είναι ερώτημα αν θα διεξαχθεί το Συμβούλιο.

Βαλκάνια

Στα Βαλκάνια η κρίση γενικεύεται. Στα Σκόπια το πολιτικό σύστημα έχει καταρρεύσει καθώς ούτε το Κοινοβούλιο λειτουργεί ούτε υπάρχει στοιχειώδης λειτουργία των θεσμών, με τη σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση να απειλεί με μη συμμετοχή στις

περιφερειακές εκλογές του επόμενου μήνα και με παραίτηση των βουλευτών της. Στην Αλβανία επικρατεί περίπου το ίδιο σκηνικό. Και στις δύο χώρες κυριαρχεί ο εθνικισμός, η φτώχεια και η ανεργία αυξάνονται και η πολυμερής βαλκανική συνεργασία έχει ατονήσει. Η Ελλάδα, αντί να παίξει έναν ηγετικό διπλωματικό ρόλο, να ενεργοποιήσει τον θεσμό της διαβαλκανικής συνεργασίας και να θέσει όλα αυτά τα θέματα, σε συνεργασία με την Ε.Ε., τις ΗΠΑ και τη Ρωσία, αδρανεί εντελώς και έχει περιοριστεί σε κοινότυπες διμερείς επαφές που αποδεδειγμένα δεν έχουν συμβάλει σε θετικές εξελίξεις. Αντίθετα, η κρίση κλιμακώνεται και είναι θέμα χρόνου όλη αυτή η ένταση να διαχυθεί σε όλη την περιοχή.

Ένταση αναμένουμε και στην Κύπρο μετά την ανακοίνωση της Τουρκίας ότι θα κάνει έρευνες εντός της κυπριακής ΑΟΖ τους επόμενους μήνες. Όλες αυτές είναι εθνικές προκλήσεις οι οποίες δεν αντιμετωπίζονται με ενιαίο στρατηγικό και πολιτικό σχεδιασμό, με τις αναγκαίες μελέτες, με πολιτική βούληση και αποφασιστικότητα. Έτσι, μοιραία, έρχονται οι υποχωρήσεις και η αγωνία για το μέλλον της χώρας.