2 Αυγούστου 1992 – 2012: 20 χρόνια ευλογημένης ποιμαντορίας του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου ~ Βορειοηπειρωτικά

Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2012

2 Αυγούστου 1992 – 2012: 20 χρόνια ευλογημένης ποιμαντορίας του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου


Ορόσημο στην ιστορία της Ορθοδοξίας στα μέρη της Αλβανίας αποτελεί η 2α Αυγούστου 1992! Και σήμερα συμπληρώνονται ακριβώς είκοσι χρόνια από τότε. Μια ευλογημένη επέτειος, γεμάτη από τη χάρη του Θεού και πλούσια όσο σπάνια στην ιστορία και τη γεωγραφία της Ορθοδόξου Εκκλησίας απ’ τις δωρεές Του!
Πρόκειται προφανώς για τη συμπλήρωση 20 χρόνων απ’ την ημέρα της ενθρονίσεως του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. κ. Αναστασίου! Συχνές επαναλήψεις θα έλεγε κανείς (μάλλον από μικροψυχία) στις αναφορές αυτές. Είναι όμως απαραίτητες όχι σαν μια ευγνωμοσύνη προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου που επέλεξε σε προχωρημένη ηλικία, και ενώ μπορούσε πολλές άλλες επιλογές να κάνει, να γίνει η αγκαλιά που θα περιθάλψει τις πληγές μας. Είναι πρώτα – πρώτα έκφραση του δικού μας ταπεινού και ελάχιστου ευχαριστώ προς τον ίδιο το Θεό για το σπουδαίο αυτό δώρο που επεφύλασσε η χάρις Του για το Ορθόδοξο πλήρωμα στην Αλβανία, το οποίο μετά το μακροχρόνιο διωγμό που υπέστη η Εκκλησία του, και μέσα στη δίνη όσων στην περιοχή συνέβησαν αυτά τα χρόνια, θα βρίσκονταν μπροστά σε πολύ πιο δυσάρεστες εκπλήξεις χωρίς τη σοφία, την ειρηνοποιό ενέργεια και την ανιδιοτελή ακτινοβολία αγάπης του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου! Αλήθεια: τι ανταποδώσωμε τω Κυρίω περί πάντων ων ανταπέδωκεν ημίν;
20 χρόνια! Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Το βασικό και που τα λέει όλα είναι ότι τόσες μέρες και άλλες τόσες νύχτες, μαζί και οι 365 μέρες του προηγούμενου έτους που ήταν εδώ ως Πατριαρχικός Έξαρχος, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, με την προσευχή και τη στοργή του έγινε κομμάτι αυτού του τόπου και συμπορεύθηκε με το λαό της Εκκλησίας. Τα υπόλοιπα είναι αριθμοί και μέτρα τετραγωνικά κατασκευών, αριθμοί μνημείων που αναστηλώθηκαν, υποτροφίες νέων που σπούδασαν, αριθμός ασθενούντων που νοσηλεύτηκαν. . . Το πρώτο θέλει ψυχή, θέλει καρδιά και συναίσθημα για να κατανοηθεί!
Δόξα τω Θεώ έχουν τέτοια καρδιά και τέτοια ψυχή και τέτοιο σμιλευμένο συναίσθημα δεκάδες και εκατοντάδες Ορθόδοξοι ανά την Αλβανία που θέλουν να αντικρίζουν διαρκώς τον ποιμένα τους και να γεμίζουν γαλήνη και ελπίδα για το δρόμο που εκείνος άνοιξε μέσα από τεράστια εμπόδια και αδιέξοδα και δύσκολα διλλήματα για την Ορθόδοξη Εκκλησία σ’ αυτά τα πέτρινα μέρη.
Όταν θυμάται κανείς, απ’ όσους βρέθηκαν στην εκθρόνιση και όσους θέλησαν να ενημερωθούν χρόνο με το χρόνο ο δρόμος που έγινε είκοσι χρόνια τώρα είναι πολύς. Είναι ιστορικός δρόμος και θέλει φαντασία πολύ να το συλλάβει ανθρώπινος νους. Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα ούτε μόνο με τα οικονομικά μέσα, ούτε με τους προγραμματισμούς και τις συσκέψεις. Θέλουν αγάπη, αυτή είναι που μεγενθύνει τις επιτυχίες! Και καθώς τόσο μεγάλη η πρόοδος και η προκοπή αυτή και η απόδειξη της απείρου αγάπης του Τριαδικού Θεού γι’ αυτή την Εκκλησία και η βεβαιότητα ότι ο ίδιος ο Θεός ήθελε αυτή την επιτυχία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου σε ένα τόπο που όλα μιλούσαν για αποτυχία της αποστολής που εκείνος επωμίζονταν εκείνη την Κυριακή, 2 Αυγούστου 1992!
Απ’ το τίποτα ξεκίνησε η προσπάθεια και σήμερα όντως μπορεί ο κάθε Ορθόδοξος αυτής της χώρας να καμαρώνει για την ταυτότητά του, να λέει σε όποια γωνία του πλανήτη και να βρεθεί ότι είναι μέλος της Εκκλησίας που ανέστησε απ’ τις στάχτες και της οποίας ηγείται ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος και να καυχάται μ’ αυτό. Σήμερα όμως και για τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο είναι ευκαιρία να αγάλλεται για τον καρπό, τον πνευματικό καρπό που σε ένα τόσο δύσκολο έδαφος μπόρεσε να δημιουργήσει για τη Δόξα του Θεού!
Θα ήταν τώρα και πάλι πολύ και ίσως να προκύψουν και παραλείψεις πολλές εάν προσπαθούσαμε να αραδιάσουμε τις ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος, μέσα από το ακούραστο τρέξιμο του απ’ τα Τίρανα στο μικρότερο και πιο ξεχασμένο χωριό των περιοχών μας εδώ κάτω μπόρεσε να μας εξασφαλίσει. Ο καθένας είναι μάρτυρας και τα βλέπει και απ’ όπου και να ταξιδέψει από Χιμάρα προς Αγίους Σαράντα, από Αγίους Σαράντα προς Μουρσί, από Μαυρομάτι προς Λειβαδιά, από Λειβαδιά προς Δίβρη, από Αγίους Σαράντα προς Αργυρόκαστρο, από Κακκαβιά προς Πολύτσανη, από Τεπελένι προς Πρεμετή και από Πρεμετή προς Τσαρσώβα, έχει να κάνει ρεπορτάζ και να γράφει βιβλία ντοκουμέντα με τα έργα των χειρών Του! Έχει όμως να γράψει και ιστορίες ανθρωπιάς: για μικρά παιδιά που βάπτισε και έγιναν άντρες, για ιερείς που σπούδασε, χειροτόνησε και τους φροντίζει, για μεγάλους που τους βρήκε αβάπτιστους και ακατήχητους και τους δίδαξε την Ορθοδοξία… Για όλη την κοινωνία την οποία οδήγησε στο δρόμο του επανευαγγελισμού και την Κολυμπήθρα της Ορθοδοξίας και της οποίας ο ίδιος δίδαξε το λόγο της αλήθειας, της στάση ζωής γεμάτη ήθος και τον ακέραιο χαρακτήρα!
Εις πολλά έτη Μακαριώτατε! Γιατί Σας χρειαζόμαστε ακόμη! Παραμένουμε νήπια γεμάτα απορίες αλλά και παιδικές γκρίνιες μπροστά στις δυσκολίες της ζωής. Καίτοι πέρασαν 20 χρόνια, καίτοι πέρασαν δικά σας πλέον τα 80 χρόνια, δύσκολα και ταλαιπωρημένα… εμείς Σας χρειαζόμαστε ακόμη! Είθε ο Θεός να ακούσει και αυτή την προσευχή μας!

ΑΠΌ: www.deropoli.com