Μνημείο στη γενέτειρα για τον Φίλιππα Παπαθανάση, που καταδικάστηκε επειδή ζητούσε τα δικαιώματα της Εθν. Ελ. Μειονότητας ~ Βορειοηπειρωτικά

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

Μνημείο στη γενέτειρα για τον Φίλιππα Παπαθανάση, που καταδικάστηκε επειδή ζητούσε τα δικαιώματα της Εθν. Ελ. Μειονότητας


Ο Φίλιππας Παπαθανάσης, ο άνθρωπος που τιμωρήθηκε με θανατική ποινή, μετατρεπόμενη σε ισόβια κάθειρξη, με το μοναδικό έγκλημα που ζητούσε την εφαρμογή των δικαιωμάτων της Εθνικής Ελληνικής  Μειονότητας, όπως ήδη είχαν υποσχεθεί με την έναρξη του αντιφασιστικού αγώνα, και την υλοποίηση της Συμφωνίας της Κονίσπολης για το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μετά τον αγώνα, «επέστρεψε» στη γενέτειρά του.

Ήταν μια πρωτοβουλία του Συλλόγου των Ελληνοδιδασκάλων νομών Αγ. Σαράντα και Δελβίνου σε συνεργασία με την επαρχία του Αλύκου, η ιδέα της εγκαινίασης μια προτομής  στη γενέτειρά του τη Ραχούλα.
Ο Φίλιππας   στη Ραχούλα  σε μια φτωχή διανοούμενη οικογένεια. Ο παππούς του παπάς και ο πατέρας δάσκαλος. Τελείωσε το  γυμνάσιο της Βοστίνας, όπου ήταν αριστούχος μαθητής, ειδικά στα φυσικομαθηματικά.
Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε καταταγμένο στις αντιφασιστικές – ναζιστικές δυνάμεις της Ε. Ε. Μ. μέχρι την απελευθέρωση. Στη μάχη του Δελβίνου πληγώθηκε και νοσηλεύτηκε στο παρτιζάνικο νοσοκομείο του Θεολόγου.  Ο κοινός  αγώνας των  συμμαθητών και  συναγωνιστών του  ομοεθνών, ήταν αγώνας κατά του φασισμού, όμως, σύμφωνα με το Πρωτόκολλο της Κονίσπολης, η δική μας Μειονότητα να είχε το δικαίωμα  της αυτοδιάθεσης.
Με τη λήξη του Αντιφασιστικού Αγώνα,  λόγω της προσφοράς του και τις διανοητικές του ικανότητες,  διορίζεται  Υπεύθυνος του Τμήματος Παιδείας, Υγείας και Μόρφωσης του νομού  Αγ. Σαράντα.  Στην πινακίδα του γραφείου, εκτός της επιγραφής στ’ αλβανικά, έγραψε με μεγάλα γράμματα στην ελληνική:  «ΤΜΗΜΑ       ΠΑΙΔΕΙΑΣ,       ΥΓΕΙΑΣ       ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΣΗΣ». Όλη την αλληλογραφία με τα ελληνικά χωριά την έκανε στα ελληνικά.  Στην Συνδιάσκεψη  των δασκάλων Περιφέρειας Αργυροκάστρου βάσταξε ανένδοτη στάση για τα θέματα της παιδείας και μάλιστα έκανε έκκληση να μην παραστεί κανένας Έλληνας δάσκαλος στην συνδιάσκεψη εάν δεν μεταφράζονταν και στην ελληνική γλώσσα το περιεχόμενό της (το οποίο κι έγινε).
 Για τις πράξεις αυτές  οι  κομματικές αρχές της Περιφέρειας του κάνανε παρατήρηση. 
Μετά από ένα εξάμηνο τον «πάψανε» απ’ αυτό το καθήκον και  τον διόρισαν δάσκαλο στην Τσούκα. Εκεί επί καθημερινής βάσης οργάνωνε με τα παιδιά και τη νεολαία  χορούς και τραγούδια με καθαρά εθνικό πατριωτικό περιεχόμενο, τα οποία  ο ίδιος έγραφε.  Αυτό δεν μπορούσε να μείνει απαρατήρητο και ατιμώρητο από το αλβανικό κατεστημένο: Τον μετάθεσαν στο χωριό Καλύβια- Πασά. Ο Φίλιππας ανένδοτος συνέχιζε το καθήκον  προς το έθνος του. Τον ξαναμετάθεσαν στο συνοριακό χωριό  Ζμίνετση απ' όπου τον συνέλαβαν στις 17 Φεβρουαρίου1946.
Όταν  το περιβόητο «11»   της αστυνομίας  ανηφορούσε προς το χωριό, όλοι οι χωριανοί φοβηθήκανε, ενώ ο Φίλιππας τους καθησύχασε: «Μη φοβάστε, ήρθε για μένα». Τον συμβούλεψαν να φύγει, ενώ εκείνος  τους απάντησε:  «Όχι αδέρφια, εγώ δεν είμαι εγκληματίας,  αγωνίζομαι γι’ αυτά που σας λέω καθημερινά και αυτά θα υπερασπιστώ στο δικαστήριο».  Έτσι και  έγινε. Τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον πήγαν στα ανακριτήρια έως την ημέρα της δίκης. Στο κελί ήταν με τον συναγωνιστή, φίλο και συνάδελφό του Αριστοτέλη Χαρμπάτση από τη Δίβρη, ενώ στην αίθουσα    του δικαστηρίου αντίκρισε άλλα 18 άτομα,  συμμαθητές και συναγωνιστές του. Ήταν όλα παλικάρια της Ε. Ε. Μειονότητας,  σπουδασμένα και μορφωμένα,  από την αφρόκρεμα των διανοούμενών της.
Στο   στρατιωτικό δικαστήριο ο Φίλιππας  δε δέχτηκε να μιλήσει  αλβανικά και του βάλανε διερμηνέα. Όταν ο εισαγγελέας του είπε πως γνωρίζεις την αλβανική αλλά δεν θέλεις να μιλήσεις  γιατί είσαι ένας βρωμοφιλέλληνας», ο Φίλιππας  του απάντησε: «Φιλέλληνας μπορεί να είναι ο καθένας ακόμα και  κάποιο μέλος του δικαστηρίου. Εγώ  είμαι EΛΛΗΝΑΣ γι’ αυτό και δικάζομαι ενώπιον σας». Με θανατική ποινή  στην αρχή και αργότερα με ισόβια δεσμά χωρίς δικαίωμα έφεσης και αναστολής τον καταδίκασαν.
Τον Αύγουστο του 1946 μετατέθηκε στις φυλακές του Μπουρελιού με πολλούς    άλλους συγκατηγορούμενους του. Δεν βγήκε στην υποχρεωτική εργασία, κλείστηκε σε ένα ξεχωριστό κελί και εκεί τον αφήσανε έως το θάνατό του, δίνοντας του επί καθημερινής βάσης 400 γρ. μπομπότα και ένα παγούρι νερό για όλες τις ανάγκες. Τα νύχια των χεριών, των ποδιών του και τα δόντια του, μαρτυρούσαν την γλυπτική δουλειά που του κάνανε οι «γλύπτες» ανακριτές  της κομμουνιστικής ιδεολογίας.
  Ο Φίλιππας πέθανε αμετανόητος για τον αγώνα  που έκανε όπως και οι συναγωνιστές του Τέλης Χαρμπάσης,   Σωτήρης   Σκεύης,   Νάσιος   Πάντος, Γιάννης Καραθάνος, Γρηγόρης Λαμποβιτιάδης κ.α
Όταν  η οικογένεια ζήτησε τα οστά του, της απάντησαν ότι είναι ισοβίτης και δεν μπορείτε να τα πάρετε και δείχνοντας με το δάχτυλο προς την πλαγιά απέναντι τους πρόσθεσαν ειρωνικά: «Δέστε τα αμπέλια απέναντι, λιπαίνονται με τα κόκαλα των εχθρών».
Αυτός ήταν ο Φίλιππας Παπαθανασίου, που αγωνίστηκε για ένα όραμα, που δεν υπέκυψε στα απάνθρωπα βασανιστήρια των  φονιάδων ανακριτών, που καταδικάστηκε σε ισόβια και πέθανε στις μεσαιωνικές φυλακές  χωρίς να έχει έναν τάφο κι ένα όνομα. Το  όνομά του, όμως, θα ζει για πάντα, όπως και το όραμά του».
Σημείωση ΣΦΕΒΑ: δείτε και ένα άλλο αφιέρωμα στην ηρωϊκή μορφή του Φίλιππα Παπαθανασίου εδώ.

από: www.sfeva.gr

3 σχόλια:

Αιωνία του η μνήμη!
Δυστυχώς μία από τις ελάχιστες λαμπρές εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα του ραγιαδισμού, της ατολμίας και της ρουφιανιάς που μας χαρακτήριζε και συνεχίζει να μας χαρακτηρίζει.
Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία!

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνταξιούχους δάσκαλους που με την πράξη τους αυτί έδηξαν ποιους πρέπει να τιμήσουμε. Τιμώντας τους ήρωες της εποχής εκείνης δίνουμε ένα καλό παράδειγμα στους νέους , αλλά και στους μεσήλικους , από τι να παραδειγματιστούν, γιατί το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, για τα μικρά κομματικά του συμφέροντα ,έβαλε στο ίδιο τσουβάλι ήρωες και προδότες. Από πού και ως που να παλέψει ένας Έλληνας της κατεχόμενης Ηπείρου, όχι για αυτονομία και ένωση με την Ελλάδα, κάπως δύσκολο αυτό , αλά για απλά ανθρώπινα δικαιώματα , όταν βλέπει τους πρώην διώκτες του Ελληνισμού να εκπροσωπούν τους Έλληνες σε Ελλάδα και Αλβανία . Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ο Βαγγέλης Ντούλες με την παρέα του, και μερικούς βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, παρουσίασαν τους υποψήφιους βουλευτές της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στο ξενοδοχείο ΠΡΕΣΙΝΤΕΝΤ , ανάμεσά τους O SPIRO PECI , από τους μεγαλύτερος διώκτης του ελληνισμού . Δείτε στο μεταφραστικό τμήμα του υπουργείου εξωτερικών στην Αθήνα ποιοι δουλεύουν και θα καταλάβετε .Αυτά βλέπουν μερικοί πολιτικοί της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και τρέχουν ποιος θα συνεργαστεί πρώτος με το Αλβανικό παρακράτος για βρομοδουλειές. Έχουμε και δήθεν εθνικιστές ανάμεσα μας η , καλύτερα να πούμε πρώην εθνικιστές που ενώ μπορούσαν να κάνουν ένα μνημείο για τους μάρτυρες του κομουνιστικού καθεστώτος, πήγαν και έκτισαν για τον ΘΥΜΙΟ ΛΙΩΛΗ του 1914, που αν έβλεπε ο ήρωας αυτός ποιοι έβγαιναν φωτογραφία μαζι του την ημέρα των εγκαινίων, θα τους κατουρούσε στο πρόσωπο όλους μαζί, και τον Κοινοτάρχη.

Δάσκαλοι μου ανατρίχιασα , πόνεσα και θύμωσα μαζί για το βήμα αυτό .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ . ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους συνταξιούχους δάσκαλους που με την πράξη τους αυτί έδηξαν ποιους πρέπει να τιμήσουμε. Τιμώντας τους ήρωες της εποχής εκείνης δίνουμε ένα καλό παράδειγμα στους νέους , αλλά και στους μεσήλικους , από τι να παραδειγματιστούν, γιατί το πολιτικό κατεστημένο στην Ελλάδα, για τα μικρά κομματικά του συμφέροντα ,έβαλε στο ίδιο τσουβάλι ήρωες και προδότες. Από πού και ως που να παλέψει ένας Έλληνας της κατεχόμενης Ηπείρου, όχι για αυτονομία και ένωση με την Ελλάδα, κάπως δύσκολο αυτό , αλά για απλά ανθρώπινα δικαιώματα , όταν βλέπει τους πρώην διώκτες του Ελληνισμού να εκπροσωπούν τους Έλληνες σε Ελλάδα και Αλβανία . Δεν θα ξεχάσω ποτέ όταν ο Βαγγέλης Ντούλες με την παρέα του, και μερικούς βουλευτές του Ελληνικού Κοινοβουλίου, παρουσίασαν πριν λίγα χρόνια τους υποψήφιους βουλευτές της ΟΜΟΝΟΙΑΣ στο ξενοδοχείο ΠΡΕΣΙΝΤΕΝΤ , ανάμεσά τους O SPIRO PECI ,ο μεγαλύτερος διώκτης . Δείτε στο μεταφραστικό τμήμα του υπουργείου εξωτερικών στην Αθήνα ποιοι δουλεύουν και θα καταλάβετε .Αυτά βλέπουν μερικοί πολιτικοί της ΟΜΟΝΟΙΑΣ και τρέχουν ποιος θα συνεργαστεί πρώτος με το Αλβανικό παρακράτος για βρομοδουλειές. Αυτά βλέπουν οι υπόλοιποι και κρύβονται τρομαγμένη. Έχουμε και δήθεν εθνικιστές ανάμεσα μας η , καλύτερα να πούμε πρώην εθνικιστές που ενώ μπορούσαν να κάνουν ένα μνημείο για τους μάρτυρες του κομουνιστικού καθεστώτος, πήγαν και έκτισαν για τον ΘΥΜΙΟ ΛΙΩΛΗ του 1914, που αν έβλεπε ο ήρωας αυτός ποιοι έβγαιναν φωτογραφία μαζι του την ημέρα των εγκαινίων, θα τους κατουρούσε στο πρόσωπο όλους μαζί, και τον Κοινοτάρχη .

Δάσκαλοι μου ανατρίχιασα , πόνεσα και θύμωσα μαζί για το βήμα αυτό .
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ . ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ.